Yapay Zeka Hepimizi İşsiz Bırakacak Diyorlar

İstanbul Kadıköy’de, tabelası eskimiş ama ruhu hiç yaşlanmamış bir berber dükkânı var.
İçeri girdiğinizde sizi ilk karşılayan şey makas sesi değil; zamanın kendisi.

Berberin adı Hüseyin Usta.
73 yaşında.
Tam 50 yıldır, aynı dükkânda saç kesiyor.

Geçen hafta, dükkâna yirmili yaşlarında bir genç girdi. Saçını kestirirken içini dökmeye başladı:

“Abi ben yazılımcıyım ama iş bulamıyorum.
Yapay zeka her şeyi alacak.
Geleceğim yok gibi hissediyorum.”

Hüseyin Usta cevap vermedi.
Ne teselli etti, ne akıl verdi.
Sadece tıraşını bitirdi.

Sonra duvardaki ilk çerçeveyi gösterdi.

1974 tarihli bir gazete kupürü.
Manşet büyük harflerle bağırıyordu:

“Elektrikli makineler berberleri bitirecek.
10 yıl içinde tıraş evde yapılacak.”

Genç durdu. Okudu.

Altındaki çerçeveye baktı.
1989.

“Japon robotlar saç kesmeye başladı.
Berberlik tarihe karışıyor.”

Bir altına indi.
2001.

“İnternet çağında berbere kim gider?
Evde saç kesim videoları patladı.”

Sonra bir tane daha.
2015.

“Saç kesim uygulamaları berber dükkânlarını kapatacak.”

Duvarda tam 7 çerçeve vardı.
Her biri farklı bir on yıldan.
Her biri aynı şeyi söylüyordu:
“Bu meslek bitecek.”

İşte o an Hüseyin Usta ilk kez konuştu:

“50 yıldır beni bitiriyorlar evlat.
Ben hâlâ buradayım.
Biliyor musun neden?”

Genç merakla baktı.

“Çünkü insanlar buraya saç kestirmeye gelmiyor.
Dertlerini anlatmaya geliyor.
Sen de saç için gelmedin.
Konuşmaya geldin.
Bunu yapay zeka yapamaz.”

Genç durdu.
Haklıydı.

Tıraş 10 dakika sürmüştü.
Ama dükkânda 45 dakika kalmıştı.
Geri kalan 35 dakika, saf bir terapi seansıydı.

Parasını ödedi.
Kapıya yürüdü.
Son anda döndü:

“Usta…
Hiç korkmadınız mı bu manşetlerden?”

Hüseyin Usta gülümsedi.

“Korktum tabii.
Her seferinde korktum.
Sonra şunu anladım:
Korkutan şey teknoloji değil.
Korkutan şey insanların birbirine ihtiyaç duymayacağı fikri.
Ama 50 yıldır izliyorum…
İnsanlar hâlâ birbirine muhtaç.
Bu değişmiyor.”

Genç çıktı.

Bir hafta sonra geri geldi.
Bu sefer saçı uzamamıştı.
Sadece konuşmaya gelmişti.

Şimdi o genç her hafta geliyor.
Bu arada iş de buldu.
Ama yine de geliyor.

Geçen hafta Hüseyin Usta’ya sordum:

“Bu hikâyeyi neden herkese anlatıyorsun?”

Dedi ki:

“Çünkü herkes kendi mesleğinin biteceğini sanıyor.
Oysa biten meslekler değil.
Biten, insanların birbirine dokunmaktan vazgeçtiği anlar.
O anlar geri geldiğinde,
her şey geri geliyor.”

Bu arada duvara yeni bir çerçeve asmış.

2024.
Manşet tanıdık:

“Yapay zeka berberleri bitirecek.”

Hüseyin Usta gülüyor.

Ve dükkân hâlâ açık.

İçinde duygu olan her meslek kalıcı olacak. Ama teknoloji ile kavga etmeden onu kullanarak kendini geliştirmek şartıyla…